Met rasse schreden

Ben ik eens niet zo bezig met het tellen van dagen/weken, blijk ik opeens al in mijn één-na-laatste week te zitten. Zo snel kan het soms gaan. Dat komt vooral door het Zwitserse meisje dat nu ook hier in huis is. “Mijn sigaretten zijn op, ga je mee zoeken naar het café dat hier ergens in de buurt moet zijn en misschien nog open is voor tabak?” waarna we laat op de avond in een obscuur cafeetje terecht kwamen waar iedereen een voetbalwedstrijd keek; “Ga je vanavond mee naar een yogales die ik op internet heb gevonden?” waardoor ik nog net niet de slappe lach kreeg tijdens mijn downward facing dog omdat ik opeens in een Franstalige yogales terecht was gekomen; “Ik ben m’n telefoon verloren in de bus, wil je me helpen met het bellen naar het OV-kantoor?” waardoor ik opeens twee spannende dingen tegelijk moest doen (opeens een vreemde taal gebruiken en iemand bellen die ik niet ken). Omdat ze er maar twee weken is wil ze het maximale uit haar tijd halen en daardoor heb ik ook opeens na de lessen telkens wat te doen, al is het maar samen eten. Dat is fijn en maakt ook dat ik minder bezig ben met de tijd.

Goed – ik vind het dan misschien spannend om te bellen naar een Frans OV-kantoor, maar ik dóe het wel en het lúkt me ook nog. Dat ik ondertussen behoorlijk wat Frans heb geleerd bleek ook vorige week toen ik bij de toets voor het volgende niveau 20 van de 20 punten haalde (yessss). Ook mijn brief en monoloog van die week kregen genoeg punten, waardoor ik nu in (weer) een nieuwe klas zit, op niveau B1. Enigszins weer terug bij af, soms weer net iets te moeilijk. Al meerdere keren dacht ik bij mezelf, als ik wéér iets niet wist of een verkeerd antwoord gaf, ‘nou godver, láát maar, ik zeg wel niks meer’. Maar dat heeft ook geen zin, en gelukkig is de leraar heel geduldig en behulpzaam. En tevens ook de eerste Fransman die z’n best doet om de G in Hedwig uit te spreken (de H valt altijd weg, ik heb het maar geaccepteerd).

Vorig weekend had ik bezoek! Voor mijn verjaardag hebben mijn ouders en Aukje een goed aantal uur in de auto doorgebracht om 13 mei samen met mij in Montpellier te zijn. Het was een ontzettend relaxte dag, die begon met samen ontbijten en cadeaus, gevolgd een korte tour door het centrum door yours truly, een bezoekje aan mijn huis en als laatste naar het strand waarin we gillend (want koud!) zwommen in de Middellandse Zee. Heel fijn om elkaar weer even te zien en om te laten zien waar ik de afgelopen weken heb doorgebracht. Jammer dat een verjaardag altijd maar één dag is, ik kijk nu alweer uit naar de volgende.

Mijn volgende verjaardag duurt nog even, maar ik hoef niet meer zo lang te wachten voor ik weer thuis ben. Nu ik dit typ besef ik dat het zelfs over 15 dagen al zo ver is. Vijftien dagen, dat is niks. Dat is nog maar twee keer mijn haren wassen; vijftien kopjes koffie (ok waarschijnlijk meer); zes Franse lessen; twaalf wandelingen van en naar school; één busreis; één nachttrein; één vlucht. Het einde nadert met rasse schreden, ik ga er nog maar extra van genieten.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s