Hard Times

Week 3! Made it. Het verschilt van dag tot dag hoe ik me voel. Vandaag was een goede dag (al ben ik om een of andere reden heel duizelig?), maar gister heb ik met zo’n naar gevoel in m’n buik weer eens de agenda erbij gepakt om te kijken hoeveel dagen ik nog moest. Het is frustrerend om soms zo weinig te begrijpen van je omgeving, dat je elke keer als iemand ook maar iets tegen je zegt met een glimlach ‘uhh, excusez-moi???‘ te moeten antwoorden, omdat ze zo snel praten en je wéér niet kunt verstaan wat ze zeggen, ook al ging het in de les nog zo goed. Op zulke momenten zou ik het liefst het Frans even op pauze willen zetten, of toch even die Nederlandse ondertiteling willen inschakelen.

Vorige vrijdag was ook zo’n dag. In de les kwam ik niet uit mijn woorden, en dat wat ik zei was precies het verkeerde antwoord. Na de les liep ik met een mauvaise humeur door het centrum. Ik had geen plannen voor het weekend, en de komende dagen was het nog Pasen ook, dus ik had zelfs drie compleet lege dagen voor me liggen en niemand om mee af te spreken. En ook nog hoofdpijn, je begrijpt, het was één en al ellende. Ik besloot om maar ergens koffie te drinken en verder te lezen in Harry Potter 1. Ik vond een The Village-achtige koffietent (met dezelfde prijzen, maar soit) om een plekje bij het raam in te nemen, om het lezen af te wisselen met mensen kijken.
Ik zag hoe een meisje keek naar het bord dat buiten de koffiezaak stond, ze had een grote rugzak met zich mee. Ze liep verder, maar even later was ze terug om weer naar het bord te turen en te twijfelen. Uiteindelijk kwam ze toch binnen, en ging aan de leestafel naast me zitten. Ze zag er uit alsof ze ook alleen was in de stad, misschien was ze door Europa aan het reizen? Ik wist het niet zeker, maar na het opladen van haar telefoon pakte ze het boek Le Cafe, c’est pas sorcier van een stapel om te lezen, precies wat ik ook zou doen als ik in m’n eentje in een stad was: een nietszeggend boek doorbladeren om maar iets te doen te hebben, want wat je eigenlijk moet doen weet je ook niet zo goed.
Ik ging verder in m’n eigen sorcier boek, maar na een half uur twijfelen draaide ik me toch maar om, om het meisje aan te spreken. Doodeng, want over het algemeen staat ‘mensen zomaar aanspreken’ voor mij gelijk aan auto rijden of vliegen: als het niet anders kan, prima, maar ik zal het met alle macht proberen het te vermijden. Maar het meisje zag er aardig uit en ik dacht, anders heb ik het in ieder geval geprobeerd.
Ze bleek uit Noord-Frankrijk te komen en voor het weekend in Montpellier te zijn. Ze was van plan om de dag erna naar de gratis dierentuin te gaan, wat toevallig ook mijn plan was, dus we spraken af om samen te gaan. En zo hebben we zaterdag de dierentuin bezocht en vervolgens twee exposities, om uiteindelijk ‘s avonds nog samen te eten. Qua taal ging alles door elkaar: het meeste in het Engels, soms in het Frans, soms ik in het Frans en zij in het Engels. Ik ben heel blij dat ik haar uiteindelijk tóch heb aangesproken en dat er zo’n leuke dag uit voortkwam. Durf ik blijkbaar toch meer dan ik dacht, ha.


Montpellier begint steeds meer te wennen, net als het gastgezin. Hoewel ik het jammer vind dat ik niet met andere studenten woon, is dit ook prima. De moeder is heel aardig, vraagt vaak hoe het gaat en maakt een praatje. Iedereen die riep “Aaaha, heeft ze twee zoons van 19 en 22?? Dan kun je beide kanten op! Frans is niet voor niets de taal van de liefde toch?” moet ik helaas teleurstellen, dat zit er zeker niet in, maar de ene zoon die nog thuis woont is ook vriendelijk (al zegt hij vaak niet meer dan salut). Hoewel het redelijk ver is van het centrum, is het een fijn huis in een rustige buurt. Rustig los van de hond van de buren, die letterlijk naar élk voertuig blaft dat voorbij komt op straat.

Mijn Franse taalkennis groeit elke dag nog gestaag door, maar ik merk dat dat ook geldt voor zelfkennis en -vertrouwen. Elke dag, maar juist op zo’n dag dat het even niet goed gaat, is het alleen aan mij om er maar het beste er van te maken. Alsof het zo moest zijn (en zoals wel vaker) kwam Paramore vandaag met een nieuw nummer dat hier precies bij aansluit (inclusief vette clip):

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s