Stukje bij beetje

Ik zat gister in het Park Peyrou, om te eten en om te lezen in mijn Harry Potter-boek, en eigenlijk niet om met andere mensen te praten, toen een man me aansprak en vroeg wat ik aan het lezen was. Ik deed eerst maar alsof ik hem niet begreep, in de hoop dat hij me weer met rust zou laten. Maar dat hield hem niet tegen en hij begon alsnog een praatje, waarin ik hem liet geloven dat ik voor maar één week in Montpellier was (is niet zo), ik uit Engeland kwam (ook niet waar; pas toen hij vroeg in welke stad ik woonde, zei ik semi-verbaasd, ooh mais non, je suis hollandaise.., waarna hij dacht dat ik Iers was) en dat ik inderdaad veel vrienden had op de taalschool (ook niet waar). Sébastien liet me gelukkig snel weer met m’n boek, maar het maakte me wel blij om te merken dat ik hem grotendeels begreep en kon antwoorden.

Net zoals ik afgelopen zaterdag de rondleider ook voor een groot deel kon volgen, terwijl hij aan het vertellen was over Uzès en Avignon, twee steden op een half uur/uur van Montpellier af. Alleen als hij over cijfers begon, was ik nog twee minuten bezig met ontcijferen: “mille… oké, 1000 en dan toen zei hij quatre-vingts dus dat is… 80”, waardoor ik dan na een tijdje pas doorhad om welke eeuw het ging en weer de deel van het verhaal had gemist. Uzès is overigens een mooie, kleine stad, met een grote markt (toen wij er waren), schattige huisjes en een mijlenver uitzicht vanaf de kathedraal. Mocht je aankomende zomer in Zuid-Frankrijk vertoeven, rij dan hier ook even langs.

Het Frans gaat gestaag de goede kant op, maar het lukt me nog niet om contact te leggen met andere studenten. Ik ben veel op mezelf en soms vind ik dat erg, en soms niet. Ik vind het heel fijn om op m’n eigen tempo door het centrum te wandelen, dan weer eens links, dan weer à droite, allerlei dingen te bekijken en te bezoeken. Maar af en toe word ik ook gek van mezelf, mijn gedachten en zelfreflectie, of verveel ik me. Dan begin ik met aftellen. “Oké, zoveel dagen heb ik al gehad, zoveel lessen moet ik nog,” of ga ik allerlei dingen opzoeken die ik straks in Nijmegen kan doen. Het voelt soms alsof de tijd achteruit loopt, maar het fijne van tijd is dat het uiteindelijk tóch vooruit loopt. Maar dat voor mezelf relativeren is lastig. Gelukkig beginnen er elke week nieuwe studenten, dus dan is het nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Ik wandel hier heeel veel, zowel naar school als door het centrum van Montpellier, dat allerlei kleine straatjes heeft waar je in kunt rondlopen en verdwalen. Ook ben ik weer begonnen met hardlopen, een behoorlijke uitdaging met alle steile stukken op en af. Mijn 100-films-in-2017-project loopt ook nog, ik lees veel in Harry Potter à l’école des sorciers en het is hier elke dag 20+ graden. Eigenlijk één grote vakantie dus, wat kan ‘t leven soms toch mee zitten.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s